Τετάρτη 5 Απριλίου 2017

ΑΠΟΠΟΙΗΣΗ ΚΛΗΡΟΝΟΜΙΑΣ ΑΠΟ ΑΝΗΛΙΚΟ

Με το ζήτημα αυτό καταπίαστηκε ο Συνήγορος του Πολίτη κατόπιν καταγγελίας μητέρας ανηλίκου, ο οποίος καίτοι είχε προβεί εντός της νόμιμης προσθεσμίας σε κατάθεση σχετικής αιτήσεως στο Αρμόδιο Ειρηνοδικείο, παρά ταύτα πριν την εκδίκαση της αίτησης, επήλθε ενηλικιώση του ανηλίκου και προέβη σε αποποίηση της κληρονομίας, με αποτέλεσμα η απόφαση που εκδόθηκε να απορριφθεί ως άνευ αντικειμένου, για τους λόγους αυτούς.

Ωστόσο η ΔΟΥ Ηλιούπολης, αρνήθηκε να δεχθεί ως νόμιμη τη συντελεσθείσα αποποίηση, η οποία έλαβε χώρα μετά την ενηλικιώση με την αιτιολογία, ότι αφού επήλθε ενηλικιώση, θα έπρεπε πρώτα να συντελεσθεί απογραφή της κληρονομιάς.

Για τους λόγους αυτούς υπήρξε προσφυγή στον Συνήγορο του Πολίτη, προκείμενου να εφαρμοστούν τα αυτονόητα, ήτοι τα όσα κατ' επανάληψη έχει διαγνώσει η νομολογία του ΣΤΕ για το εν λόγω ζήτημα, αλλά και τα όσα η ίδια η απόφαση του οικείου Ειρηνοδικείου έλαβε υπόψη και εφάρμοσε στην προκειμένη περίπτωση.

Παρατίθεται αμέσως κατωτέρω το σχετικό link από την ιστοσελίδα του Συνηγόρου του Πολίτη με αναλυτικές πληροφορίες για το εν λόγω ζήτημα: 

Τρίτη 28 Μαρτίου 2017

Ευθύνη του Διαχειριστή BLOG για ανάρτηση ανώνυμου υβριστικού σχολίου κατά το ΕΔΔΑ

Με αυτό το ζήτημα κλήθηκε να ασχοληθεί το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο Δικαιωμάτων του Ανθρώπου στο πλαίσιο της εκδίκασης μιας υπόθεσης προερχόμενης από την Σουηδία. Η υπόθεση που ως είθισται πήρε το όνομα της από τα ονόματα των διάδικων είναι η υπόθεση Pihl κατά Σουηδίας και ασχολείται με την ευθύνη που φέρει ένα BLOG όταν αναρτούνται σε αυτό υβριστικά/ρατστιστικά σχόλια, των οποίων μάλιστα ο συντάκτης παραμένει ανώνυμος.
Ειδικότερα ο αιτών τη δικαστική προστασία προσέφυγε στα Σουηδικά Δικαστήρια κατά της μη κερδοσκοπικής οργάνωσης που διαχειριζόταν το ιστολόγιο (blog) επειδή κάποιος ανώνυμος αναγνώστης, ανάρτησε στο εν λόγω ιστολόγιο υβριστικά σχόλια για ένα τρίτο πρόσωπο. Ειδικότερα, ο ανώνυμος αναγνώστης ανάρτησε ένα σχόλιο επί ανάρτησης που είχε κάνει ο διαχειριστής του ιστολογίου (δηλαδή η μικρή μη κερδοσκοπική οργάνωση). Η εν λόγω ανάρτηση ανέφερε ότι ο κος Pihl, ήταν μπλεγμένος και ανακατεμένος με ένα Ναζιστικό Κόμμα. Ο ανώνυμος χρήστης σχολίασε ότι ο εν λόγω κύριος ήταν επίσης "hash-jankie", φρασεολογία που στην ελληνική αργκό θα αποδιδόταν ως "πρεζάκιας". Το εν λόγω σχόλιο αφαιρέθηκε μετά από εννέα μέρες από την ανάρτηση του, και ειδικότερα την αμέσως επόμενη ημέρα, από την αποστολή σχετικού e-mail εκ μέρους του προσφεύγοντα στη δικαιοσύνη.  

Ο κ Pihl μήνυσε το ιστολόγιο, αιτούμενος συμβολική αποζημίωση μιας σουηδικής κορώνας για δυσφήμηση. Ισχυρίστηκε ότι η οργάνωση ήταν υπεύθυνη τόσο για την ανάρτηση, όσο και για το σχόλιο επειδή η οργάνωση είχε αποτύχει να το αφαιρέσει αμέσως. Το Επαρχιακό Δικαστήριο του Linköping απέρριψε το αίτημα θεωρώντας ότι καλύπτεται από τη νομοθεσία περί ελευθερία της έκφρασης, η οποία ενέπιπτε στην αρμοδιότητα του Επαρχιακού Δικαστηρίου της Στοκχόλμης. Μετά την εξέταση της αξίωσης σε σχέση με το ανώνυμο σχόλιο, το δικαστήριο την απέρριψε. Ωστόσο  το δικαστήριο δέχθηκε ότι το σχόλιο ήταν δυσφημιστικό, δεν διαπίστωσε όμως καμία νομική βάση επί της οποίας να στηρίζεται η ευθύνη του ιστολογίου ως προς την αποτυχία να αφαιρέσει αυτό, νωρίτερα από ό, τι είχε κάνει. Το Εφετείο επικύρωσε την απόφαση του Δικαστηρίου ολοκληρωτικά, και το Ανώτατο Δικαστήριο αρνήθηκε να χορηγήσει στον κο Pihl να προσβάλει την απόφαση.

Ο κος Pihl κατέθεσε νέα αίτηση στον Υπουργό Δικαιοσύνης της Σουηδίας, υποστηρίζοντας ότι το κράτος είχε αποτύχει στις υποχρεώσεις που υπέχει από το άρθρο 8 (Δικαίωμα στην Ιδιωτική και στην Οικογενειακή Ζωή), ώστε να θεωρηθεί η οργάνωση υπεύθυνη για το δυσφημιστικό σχόλιο εναντίον του. Η αίτηση αυτή απορρίφθηκε τον Ιούλιο του 2015

Το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο Δικαιωμάτων του Ανθρώπου σημείωσε ότι αν και το ανώνυμο σχόλιο δεν αποτελούσε ρητορική μίσους ή δεν υποκινούσε σε βία, ήταν δυσφημιστικό. Ως εκ τούτου, το είδος αυτό του λόγου υπόκειται στο προστατευτικό πεδίο του Άρθρου 8, δηλαδή του δικαιώματος σεβασμού της ιδιωτικής ζωής, βάσει του οποίου ο κάθε πολίτης θα μπορούσε να ζητήσει προστασία. Ωστόσο, υπάρχει ένα άλλο δικαίωμα που διακυβεύεται και το οποίο έρχεται σε σύγκρουση με το ανωτέρω δικαίωμα, δηλαδή το δικαίωμα στην ελευθερία της έκφρασης το οποίο προστατεύεται  με το άρθρο 10 - το οποίο δικαίωμα προστατεύει το δικαίωμα να μετάδοσης ελεύθερα πληροφοριών και σχολίων.

Αυτά τα δύο δικαιώματα αξίζουν τον ίδιο σεβασμό, και απαιτείται να εξισορροπηθούν όταν υπάρχει σύγκρουση. Ωστόσο, όταν η στάθμιση μεταξύ τους έχει αναληφθεί από τις εθνικές αρχές σύμφωνα με τα κριτήρια που ορίζονται στη νομολογία του ΕΔΔΑ, το ΕΔΔΑ θα απαιτήσει ισχυρούς λόγους και επιχειρήματα για να υποκαταστήσει την άποψή του με εκείνη των εθνικών δικαστηρίων.

Κατά την εκτίμηση αυτή στις περιπτώσεις όπου πρωταγωνιστής έχει διαδραματίσει διαμεσολαβητικό ρόλο στο διαδίκτυο, το ΕΔΔΑ έχει εντοπιστεί μια σειρά από παράγοντες τους οποίους λαμβάνει υπόψη σε τέτοιες περιπτώσεις. Αυτά είναι:
1. το περιεχόμενο των σχολίων,
2. τα μέτρα που εφαρμόζονται από τον εκδότη να αποτρέψει ή να αφαιρέσει τα δυσφημιστικά σχόλια,
3. την ευθύνη του πραγματικού συντάκτη του σχολίου ως εναλλακτική λύση για την ευθύνη του ενδιάμεσου και
4. οι συνέπειες των εσωτερικών (των εθνικών) διαδικασιών για τον εκδότη.

Όσον αφορά το περιεχόμενο του σχόλιο, η οργάνωση/διαχειριστής του ιστολογίου δεν θα μπορούσε να το αναμένει, δεδομένου ότι δεν είχε τίποτα να κάνει με το περιεχόμενο του ιστολογίου. Επιπλέον, ο σύλλογος ήταν μια μικρή μη κερδοσκοπική οργάνωση και άγνωστη στο ευρύ κοινό. Επομένως, ήταν απίθανο ότι η ιστοσελίδα του θα προσελκύσει πολλά σχόλια, ή ότι αυτό το σχόλιο θα διαβαζόταν ευρέως. 

Αναμένοντας από την οργάνωση να υποθέσει ότι ορισμένα αφιλτράριστα σχόλια θα μπορούσαν να παραβιάζουν το νόμο θα ισοδυναμούσε με την απαίτηση υπερβολικής και ανέφικτης προνοητικότητας που μπορούν να θίξουν το δικαίωμα να μεταδώσει κάποιος πληροφορίες μέσω του διαδικτύου.

Όσον αφορά τα μέτρα που έχουν ληφθεί από την οργάνωση για την πρόληψη ή την απομάκρυνση δυσφημιστικών σχολίων, το ιστολόγιο/blog είχε μια λειτουργία που γνωστοποιούσε όταν σχόλια στάλθηκαν σε αυτό. Ωστόσο, το blog δήλωσε ρητά ότι τέτοια σχόλια δεν ελέγχθηκαν πριν από τη δημοσίευσή τους και ότι σχολιαστές ήταν υπεύθυνοι για τις δικές τους δηλώσεις/σχόλια, ότι θα πρέπει να είναι ευπρεπείς στις εκφράσεις τους  και ότι θα πρέπει να υπακούουν στο νόμο. Επιπλέον, η οργάνωση αφαίρεσε το σχόλιο από το ιστολόγιο και  σχολιάστε μία ημέρα μετά την επαφή με τον κο Pihl, και δημοσίευσε μια νέα ανάρτηση με επεξήγηση για το θέμα και ζητώντας συγγνώμη. Το χρονικό διάστημα που το σχόλιο ήταν στο blog περιορίστηκε σε εννέα ημέρες. Επιπλέον, ο κ Pihl δικαιούται να ζητήσει οι μηχανές αναζήτησης να αφαιρέσουν τυχόν ίχνη του σχολίου.

Όσον αφορά την ευθύνη του αρχικού συντάκτη του σχολίου, ο κος Pihl είχε αποκτήσει τη διεύθυνση IP που χρησιμοποιήθηκε  για να για να υποβληθεί το σχόλιο, αλλά δεν διευκρίνισε αν είχε πραγματοποιήσει περαιτέρω ενέργειες για να ανακαλύψει την ταυτότητα του συγγραφέα.  

Όσον αφορά τις συνέπειες των εσωτερικών διαδικασιών, δεδομένου ότι τα εθνικά δικαστήρια είχαν απορρίψει αίτημα του κου Pihl, οι διαδικασίες δεν έχουν καμία αρνητική συνέπεια για την οργάνωση.  

Ωστόσο, το Δικαστήριο υπενθυμίζει ότι η ευθύνη για τα σχόλια τρίτων μπορεί να έχουν αρνητικές συνέπειες για το περιβάλλον της διαδικτυακής πύλης στην οποία αναρτούνται και κατ' επέκταση ανατριχιαστική επίδραση στην ελευθερία της έκφρασης μέσω του διαδικτύου.

Τέλος, στην περίπτωση του κου Pihl ελέγχθηκε η υπόθεση επί της ουσίας από δύο εθνικά δικαστήρια και τον Υπουργό Δικαιοσύνης. Ο τελευταίος είχε εξετάσει το ζήτημα υπό το πρίσμα της σύγκρουσης των δύο δικαιωμάτων - με τη βοήθεια της νομολογία του ΕΔΔΑ- και διαπίστωσε ότι δεν υπήρξε παραβίαση των δικαιωμάτων του κου Pihl.

Εν όψει των ανωτέρω, οι εθνικές αρχές ενήργησαν, αναφορικά με την απόρριψη των ισχυρισμών του κου Pihl, εντός του περιθωρίου εκτίμησης και επέτυχαν μια δίκαιη ισορροπία μεταξύ των δικαιωμάτων του κου Pihl βάσει του άρθρου 8 και του συγκρουόμενου δικαιώματος της οργάνωσης στην ελευθερία της έκφρασης σύμφωνα με το άρθρο 10.

Παρατίθεται αμέσως κατωτέρω το σχετικό link για την ιστοσελίδα του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου των Δικαιωμάτων του Ανθρώπου: 

 http://hudoc.echr.coe.int/eng-press?i=003-5650866-7156310

Πέμπτη 23 Μαρτίου 2017

Η Εξ' Αδιαθέτου Διαδοχή (Σε σχεδιάγραμμα)


Ώρες Κοινής Ησυχίας - Πώς τιμωρούνται οι παραβάτες.

Αποτέλεσμα εικόνας για be quiet

Ποίες είναι οι ώρες κοινής Ησυχίας; Πώς τιμωρούνται οι παραβάτες; Τι απαγορεύεται να πράττουμε κατά τις ώρες κοινής ησυχίας;



Σύμφωνα με τη Αστυνομική Διάταξη 3 του 1996 (ΦΕΚ 15/1996, τεύχος Β') οι ώρες μεσημβρινής και νυκτερινής ησυχίας είναι οι ακόλουθες:


Κατά τη θερινή περίοδο από 15:00 έως 17:30 και από 23:00 έως 07:00.


Κατά τη χειμερινή περίοδο από 15:30 έως 17:30 και από 22:00 έως 07:30.

Θερινή περίοδος, λογίζεται το χρονικό διάστημα από την 1 Απριλίου έως την 30 Σεπτεμβρίου.

Χειμερινή περίοδος, λογίζεται το χρονικό διάστημα, από την 1 Οκτωβρίου έως την 31 Μαρτίου.

Οι παραβάτες των διατάξεων της εν λόγω Αστυνομικής Διάταξης, διώκονται σε βαθμό πταίσματος. Προς τούτο οι πολίτες δύνανται να απευθύνονται στην Αστυνομία για βεβαίωση της παράβασης, καθώς και να υποβάλλουν Έγκληση σε βάρος των παραβατών.

Κατά τις ώρες της μεσημβρινής και νυκτερινής ησυχίας απαγορεύονται:

α. Οι εργασίες ή άλλες δραστηριότητες που δημιουργούν θόρυβο. Σε εξαιρετικές περιπτώσεις έκτακτης ανάγκης, που δεν επιδέχονται αναβολή, με ειδική αιτιολογημένη άδεια του διοικητή του οικείου Αστυνομικού Τμήματος μπορεί να επιτραπεί η εκτέλεση εργασίας, ιδίως κοινής ωφέλειας, που προκαλεί θόρυβο.


β. Η λειτουργία κάθε μουσικού οργάνου ή συσκευής ραδιοφώνου, μαγνητοφώνου ή τηλεόρασης σε υψηλή ένταση, οι φωνασκίες, οι θωρυβώδεις χοροί και κάθε άλλη θορυβώδης εκδήλωση σε κατοικίες ή άλλους ιδιωτικούς χώρους.


γ. Τα τραγούδια, οι φωνασκίες, η χρήση μουσικών οργάνων, η λειτουργία ραδιοφώνων, μαγνητοφώνων και τηλεοράσεων στους δρόμους, πλατείες και δημόσιους γενικά χώρους κατοικημένων περιοχών, καθώς και μέσα στα οχήματα μεταφοράς του κοινού.


δ. Τα θορυβώδη παίγνια σε καφενεία, σφαιριστήρια ή άλλα δημόσια κέντρα, καθώς και οι φωνασκίες και συζητήσεις σε υψηλό τόνο των θαμώνων των κέντρων αυτών.


ε. Οι θορυβώδεις συζητήσεις και διαπληκτισμοί σε σταθμούς αυτοκινήτων (λεωφορείων, ΤΑΞΙ, κ.λ.π.), η φόρτωση ή εκφόρτωση εμπορευμάτων σε ή από φορτηγά αυτοκίνητα, που δημιουργεί θόρυβο, καθώς και η θορυβώδης λειτουργία της μηχανής τροχοφόρου, το οποίο είναι σε στάση.


στ. Η χρήση σειρήνων ή άλλων ηχητικών οργάνων ή συστημάτων ασφαλείας, χωρίς να συντρέχει λόγος έκτακτης ανάγκης, καθώς και η δοκιμαστική λειτουργία αυτών. 



Δευτέρα 19 Δεκεμβρίου 2016

Σώρευση στο ίδιο δικόγραφο διεκδικητικής και αρνητικής αγωγής

Είναι παραδεκτή και νόμιμη η σώρευση στο ίδιο δικόγραφο διεκδικητικής και αρνητικής  αγωγής κυριότητας (άρθρα 1094 και 1108 Α.Κ.) ιδιώς δε, στην περίπτωση που στο επίδικο ακίνητο υπάρχουν κατασκευές και κτίσματα; 
 
Για το ζήτημα αυτό, που αποτελεί ζήτημα ιδιαζούσης σημασίας και ενδιαφέροντός, αποφάνθηκε η Ολομέλεια του Αρείου Πάγου με την υπ' αριθμ. 4/2016 Απόφαση:
«Κατά τη διάταξη του άρθρου 1108 Α.Κ., αν η κυριότητα προσβάλλεται με άλλο τρόπο εκτός από αφαίρεση ή κατακράτηση του πράγματος, ο κύριος δικαιούται να απαιτήσει από εκείνον που προσέβαλε την κυριότητα να άρει την προσβολή και να την παραλείπει στο μέλλον. Από τη διάταξη αυτή προκύπτει ότι η αρνητική αγωγή ασκείται στην περίπτωση μερικής και όχι ολικής προσβολής της κυριότητας, δηλαδή όταν ο κύριος διαταράσσεται στη νομή του που ασκεί επί του πράγματος και όχι όταν προσβάλλεται με άλλο τρόπο, όπως με την αφαίρεση ή κατακράτηση του πράγματος, οπότε προστατεύεται με τη διεκδικητική αγωγή κατ’ αυτού που κατέχει το πράγμα (άρθρο 1094 Α.Κ.). 
Διατάραξη της κυριότητας (ή συγκυριότητας) αποτελεί κάθε έμπρακτη εναντίωση στο θετικό ή αποθετικό περιεχόμενο της κυριότητας, δηλαδή όταν ο εναγόμενος ενεργεί στο πράγμα πράξεις, τις οποίες μόνο ο κύριος δικαιούται να ενεργήσει ή όταν εμποδίζει τον κύριο να ενεργήσει στο δικό του πράγμα, η δε διατάραξη αυτή έχει ως συνέπεια την μη ελεύθερη και ανενόχλητη χρησιμοποίηση, εκμετάλλευση και απόλαυση ορισμένων μόνο εξουσιών εκ της κυριότητας επί του πράγματος.
Έτσι, όπως προκύπτει, από τις διατάξεις των πιο πάνω άρθρων 1094 και 1108 ΑΚ και του άρθρου 218 ΚΠολΔ, δεν είναι επιτρεπτή η αντικειμενική σώρευση της διεκδικητικής και της αρνητικής αγωγής λόγω αντίφασης μεταξύ τους, αφού η πρώτη προϋποθέτει καθολική προσβολή της κυριότητας με στέρηση της νομής ή κατοχής, ενώ η δεύτερη προϋποθέτει μερική προσβολή, που δεν φθάνει μέχρι την ολική απώλεια της νομής. 
Συνακόλουθα προς τα ανωτέρω, αν με το αγωγικό δικόγραφο γίνεται επίκληση ολικής παράνομης κατακρατήσεως του ακινήτου εκ μέρους του εναγομένου και σωρεύεται η διεκδικητική της κυριότητας αγωγή με την αρνητική τοιαύτη, που αφορά το ίδιο ακίνητο, η τελευταία τυγχάνει μη νόμιμη. 
Περαιτέρω, η παράνομη και υπαίτια κατάληψη ξένου ακινήτου και η ανέγερση σ’ αυτό κατασκευασμάτων, που προκαλούν ζημία στον κύριο του ακινήτου, παρέχει στον τελευταίο, εκτός από τη διεκδικητική αγωγή και αγωγή αποζημιώσεως κατά τις διατάξεις των άρθρων 1099, 297, 298, 914, 932 Α.Κ. Η αποκατάσταση της περιουσιακής ζημίας, οφειλόμενη κατ’ αρχή σε χρήμα (άρθρο 297 παρ.1 Α.Κ.), μπορεί να ζητηθεί να γίνει in natura (άρθρο 297 παρ.2 Α.Κ.), δηλαδή με την υποχρέωση αποκατάστασης των πραγμάτων στην προτέρα κατάσταση, δια της κατεδαφίσεως και απομακρύνσεως των κατασκευασμάτων. 
Πότε ένα τέτοιο σωρευόμενο στη διεκδικητική αγωγή αίτημα ασκείται ως αξίωση αποζημίωσης για την αποκατάσταση της ζημίας του κυρίου ή ως περιεχόμενο της αρνητικής αγωγής και προς προστασία της κυριότητος αποτελεί εκτίμηση του δικογράφου της αγωγής». (areiospagos.gr)

Τρίτη 22 Νοεμβρίου 2016

Γνωμοδότηση του Αντιεισαγγελέα του Αρείου Πάγου για την εγκυρότητα συμβολαίων που συντάχθηκαν από κατά τόπον αναρμόδιο συμβολαιογράφο

Παρατίθεται η υπ' αριθμόν 3/2016 Γνωμοδότηση του Αντιεισαγγελέα του Αρείου Πάγου δυνάμει της οποίας η παράβαση της διάταξης του άρθρου 4 παράγραφος 1 του Ν. 2830/2000 (Κωδικας Συμβολαιογράφων), δεν φαίνεται να δημιουργεί κατ’ αρχάς ακυρότητα, μετά την απάλειψη της παραγράφου 2 του ως άνω άρθρου του.
Η διάταξη του άρθρου 442 του Κ.Πολ.Δ. που προβλέπει τις συνέπειες της αποδεικτικής ισχύος των δημοσίων εγγράφων, στην περίπτωση που τα εν λόγω έγγραφα δεν συγκεντρώνουν τις προϋποθέσεις που προβλέπονται στα άρθρα 438 και 439 ιδίου Κώδικα, ουδόλως θίγει τα συμβόλαια, δια των οποίων κατά τον Αστικό Κώδικα (άρθρ. 369 αυτού) συνιστώνται, μετατίθενται ή και καταργούνται εμπράγματα δικαιώματα.

Αμέσως κατωτέρω παρατίθεται ο σύνδεσμος με όλο το κείμενο της Γνωμοδότησης:

Σάββατο 19 Νοεμβρίου 2016

Ο Κανονισμός 650/2012 για το Εφαρμοστέο Δίκαιο στις Διασυνοριακές Κληρονομικές Διαδοχές και Το Ευρωπαϊκό Κληρονομητήριο



Α. ΓΕΝΙΚΑ
Το να κατανοήσεις το εθνικό δίκαιο περί κληρονομικής διαδοχής αποτελεί από μόνο του μια κοπιαστική και επίπονη διαδικασία. Ακόμα και για τον ίδιο το νομικό που καταπιάνεται λόγω επαγγέλματος με τέτοιου είδους ζητήματα είναι αρκετές φορές δύσκολό να αποδώσει και να κατανοήσει έννοιες, όπως κληροδότημα, κληροδοσία κ.ο.κ. Το πράγμα περιπλέκεται όταν στην εξίσωση εμπλέκονται και κληρονομικά στοιχεία του θανόντος που βρίσκονται σε άλλη χώρα.
Κλασικά σε επίπεδο νομικό, τα ζητήματα αυτά, δηλαδή ζητήματα τα οποία παρουσιάζουν στοιχεία διεθνικότητας επιλύονται στο πλαίσιο του λεγόμενου Ιδιωτικού Διεθνούς Δικαίου. Οι νομικοί ανατρέχουν σε ένα σύστημα κανόνων (στην Ελλάδα το σύστημα αυτό προβλέπεται κατά κύριο λόγο στον Αστικό Κώδικα, αλλά και από διεθνείς συμβάσεις και κανονισμούς, όπως ο περιβόητος Κανονισμός «Ρώμη ΙΙ», που αφορά κυρίως τις διαφορές που ανακύπτουν στις εμπορικές συναλλαγές) και προσπαθούν να εντοπίσουν ποιο κάθε φορά είναι το εφαρμοστέο δίκαιο. Το ίδιο συνεπώς είναι απαραίτητο να συμβεί και στις υποθέσεις κληρονομικής διαδοχής.
Ακριβώς λόγω των ανωτέρω αναφερόμενων και με δεδομένου ότι οι εθνικές διατάξεις περί κληρονομικής διαδοχής διαφέρουν σημαντικά από το ένα κράτος μέλος στο άλλο (π.χ. ως προς την ιδιότητα κληρονόμου, τις κληρονομικές μερίδες, τη νόμιμη μοίρα, την έκταση της ελευθερίας σύνταξης διαθήκης, τον τρόπο διαχείρισης της κληρονομιάς, την έκταση της ευθύνης των κληρονόμων για χρέη του κληρονομηθέντος, κ.λπ.) κρίθηκε σκόπιμο και αναγκαίο από την Ευρωπαϊκή Ένωση στις διασυνοριακές υποθέσεις κληρονομικής διαδοχής να αντιμετωπιστούν τα ζητήματα που ανακύπτουν, όπως το ότι είναι αναγκαίο να προσδιοριστεί το δικαστήριο που είναι αρμόδιο να επιληφθεί της υπόθεσης, καθώς και το εφαρμοστέο δίκαιο, στο πλαίσιο ενός ενοποιημένου καθεστώτος που θα παρέχει στους ενδιαφερόμενους τη δυνατότητα να αντιμετωπίσουν με μια απλουστευμένη μέθοδο και ενιαία.
Προς το σκοπό αυτό θεσπίστηκε στις 4 Ιουλίου 2012 ένα σύνολο νέων ενωσιακών κανόνων οι οποίοι έχουν ως στόχο να καθορίσουν το πλαίσιο αντιμετώπισης των ανωτέρω ζητημάτων, απλουστεύοντας ταυτόχρονα τις νομικές και άλλες διαδικασίες, που πρέπει να κινηθούν όταν έχουμε να κάνουμε με ζητήματα διεθνών κληρονομικών διαδοχών. Αν και ο Κανονισμός αυτός, ο οποίος έλαβε τον αριθμό 650/2012, θεσπίστηκε κατά την ανωτέρω ημερομηνία, ωστόσο οι διατάξεις του άρχισαν να εφαρμόζονται στις κληρονομικές διαδοχές ατόμων, των οποίων ο θάνατος επήλθε μετά τις 17 Αυγούστου 2015.
Τα ανωτέρω αποτυπώνει ο ίδιος ο Ευρωπαίος Νομοθέτης, καθώς το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο και το Συμβούλιο της Ευρωπαϊκής Ένωσης αναφέρουν στην αιτιολογική σκέψη (7) του Κανονισμού: «ότι για να επιτευχθεί ο στόχος της ομαλής λειτουργίας της εσωτερικής αγοράς μέσω της εξάλειψης των εμποδίων για την ελεύθερη κυκλοφορία των πολιτών, οι οποίοι αντιμετωπίζουν σήμερα δυσκολίες στην προσπάθειά τους να ασκήσουν τα δικαιώματά τους στο πλαίσιο μιας κληρονομικής διαδοχής που έχει διασυνοριακές επιπτώσεις, έπρεπε στον ευρωπαϊκό χώρο δικαιοσύνης, οι πολίτες να μπορούν να οργανώσουν εκ των προτέρων την κληρονομική τους διαδοχή και να κατοχυρώνονται με αποτελεσματικότητα τα δικαιώματα των κληρονόμων και των κληροδόχων, των άλλων οικείων προσώπων που σχετίζονται με τον θανόντα, καθώς και των κληρονομικών δανειστών».
Το βασικό προτέρημα του εν λόγω κανονισμού είναι ότι διασφαλίζει την αντιμετώπιση μια διασυνοριακής κληρονομικής διαδοχής κατά τρόπο ενιαίο, στο πλαίσιο ενός δικαίου και από μια αρχή/θεσμό. 
Β. ΠΕΔΙΟ ΕΦΑΡΜΟΓΗΣ
Πριν όμως, από οτιδήποτε άλλο είναι αναγκαίο και σκόπιμο να γίνει αναφορά στο πεδίο εφαρμογής του Κανονισμού:
Ο κανονισμός εφαρμόζεται σε όλες τις πτυχές της κληρονομικής διαδοχής: από την επαγωγή έως την εκκαθάριση της κληρονομίας, περνώντας από τη μεταβίβαση και τη διαχείριση των περιουσιακών στοιχείων. Ωστόσο, από το πεδίο εφαρμογής του κανονισμού εξαιρείται ρητώς, μεταξύ άλλων, κάθε στοιχείο που αφορά δωρεές, ασφαλιστήρια συμβόλαια ζωής, καταπιστεύματα, καθεστώτα περιουσιακών σχέσεων των συζύγων, υποχρεώσεις διατροφής, τη φύση εμπράγματων δικαιωμάτων και τη φορολογία
Ειδικότερα :
Ο παρών κανονισμός δεν εφαρμόζεται:
1. σε φορολογικά, τελωνειακά ή διοικητικά ζητήματα που διέπονται από το δημόσιο δίκαιο,
Σε αυτά τα ζητήματα το εθνικό δίκαιο παραμένει κυρίαρχο και αυτό θα ορίσει όλα τα επιμέρους ζητήματα που ανακύπτουν, όπως το ύψος της φορολογίας λόγω κληρονομίας, τον τρόπο καταβολής των φόρων,  τον χρόνο καταβολής, τον υπόχρεο της καταβολής, αν θα καλύπτονται από την κληρονομιαία περιουσία, κ.ο.κ.
2.σε ζητήματα που αφορούν την προσωπική κατάσταση των φυσικών προσώπων καθώς και τις οικογενειακές σχέσεις και τις σχέσεις οι οποίες σύμφωνα με το εφαρμοστέο σε αυτές δίκαιο παράγουν ανάλογα αποτελέσματα,
β) σε ζητήματα που αφορούν τη νομική ικανότητα των φυσικών προσώπων, με την επιφύλαξη του άρθρου 23 παράγραφος 2 στοιχείο γ) και του άρθρου 26 του κανονισμού,
γ) σε θέματα σχετικά με την αφάνεια, την απουσία ή τον τεκμαιρό­μενο θάνατο φυσικού προσώπου,
δ) σε θέματα που αφορούν τις περιουσιακές σχέσεις των συζύγων, συμπεριλαμβανομένων των γαμικών συμβάσεων, όπως είναι γνωστές σε ορισμένα συστήματα δικαίου, στο βαθμό που οι εν λόγω συμβάσεις δεν αφορούν κληρονομικά θέματα, καθώς και το περιουσιακό καθεστώς σχέσεων οι οποίες σύμφωνα με το εφαρμοστέο σε αυτές δίκαιο θεωρείται ότι παράγουν αποτελέσματα παρόμοια με του γάμου,
ε) σε υποχρεώσεις διατροφής εκτός από αυτές που προέκυψαν λόγω θανάτου,
στ) σε ζητήματα που αφορούν το τυπικό κύρος των διατάξεων τελευταίας βούλησης που έγιναν προφορικά,
ζ) σε περιουσιακά δικαιώματα, συμφέροντα και περιουσιακά στοιχεία που δημιουργούνται ή μεταβιβάζονται με άλλους τρόπους πλην της κληρονομικής διαδοχής, π.χ. μέσω δωρεών, συνιδιοκτησίας πλειόνων με συμφωνία ότι σε περίπτωση θανάτου του το μερίδιο του προαποβιώσαντος περιέρχεται στον επιζώντα συγκύριο, συνταξιοδοτικών προγραμμάτων, ασφαλιστικών συμβάσεων και ανάλογων ρυθμίσεων, με την επιφύλαξη του άρθρου 23 παρά­γραφος 2 στοιχείο θ) του κανονισμού
η) τα ζητήματα που διέπονται από το δίκαιο των εταιρειών και άλλων ενώσεων με ή χωρίς νομική προσωπικότητα, π.χ. ρήτρες οι οποίες περιλαμβάνονται σε συστατικές πράξεις και σε κατά­ στατικά εταιρειών και άλλων ενώσεων, με ή χωρίς προσωπικότητα, με τις οποίες ρυθμίζεται η τύχη των μεριδίων λόγω θανάτου των μελών τους,
θ) τα ζητήματα που αφορούν τη λύση, την παύση λειτουργίας και την συγχώνευση εταιρειών και άλλων ενώσεων με ή χωρίς νομική προσωπικότητα,
ι) σε ζητήματα που αφορούν τη σύσταση, διαχείριση και λύση καταπιστευμάτων,
Σε ότι αφορά την εν λόγω εξαίρεση, ωστόσο θα πρέπει να σημειωθεί ότι δεν εισάγει γενική εξαίρεση όλων των καταπιστευμάτων υπό την έννοια ότι ο  Κανονισμός θα τύχει εφαρμογής σε ότι αφορά τη μεταβίβαση περιουσιακών στοιχείων και για τον καθορισμό των δικαιούχων όταν για παράδειγμα θα έχουμε σύσταση καταπιστεύματος με διαθήκη ή εκ του νόμου σε σχέση με εξ αδιαθέτου διαδοχή.
ια) σε ζητήματα που αφορούν την φύση των εμπράγματων δικαιωμάτων,
Και εδώ απαιτείται να τονιστεί ότι η εν λόγω εξαίρεση εισάγει έναν κανόνα λογικής, υπό την έννοια ότι δεν μπορεί ένα κράτος – μέλος να αναγνωρίσει ένα εμπράγματο δικαίωμα που η έννομη του τάξη δεν αναγνωρίζει.
ιβ) σε ζητήματα οιασδήποτε καταχώρισης σε μητρώο δικαιωμάτων επί ακίνητης ή κινητής περιουσίας, περιλαμβανομένων των νομικών απαιτήσεων της καταχώρισης, και τα αποτελέσματα της καταχώρισης ή της μη καταχώρισης αυτών των δικαιωμάτων σε μητρώο.
Γ. ΟΙ ΠΡΟΒΛΕΠΟΜΕΝΕΣ ΡΥΘΜΙΣΕΙΣ
α. Η  Οικουμενικότητα των Ρυθμίσεων και γενικός κανόνας επιλογής ως  εφαρμοστέου δικαίου αυτού του τόπου συνήθους διαμονής του αποβιώσαντος
Σύμφωνα με τα προβλεπόμενα στα άρθρα 20 το δίκαιο που καθορίζεται από τον Κανονισμό εφαρμόζεται ακόμα και όταν δεν πρόκειται για δίκαιο κράτους – μέλους. Με τον τρόπο αυτό καθορίζεται η έννοια της Οικουμενικότητας ως προς την εφαρμογή του εν λόγω Κανονισμού, υπό την έννοια ότι δεν εφαρμόζεται στα στενά όρια και σύνορα των κρατών – μελών που συνθέτουν την Ευρωπαϊκή Ένωση.
Ενόψει της ανωτέρω επιλογής του άρθρου 20 ο Ευρωπαίος Νομοθέτης καθιέρωσε στην παράγραφο 1 του άρθρου 21 τον γενικό κανόνα ότι τα δικαστήρια του κράτους μέλους στο οποίο οι πολίτες είχαν την τελευταία συνήθη διαμονή τους έχουν διεθνή δικαιοδοσία να επιληφθούν της κληρονομικής διαδοχής και θα εφαρμοστεί το δίκαιο του εν λόγω κράτους μέλους.
Στις αιτιολογικές σκέψεις 23 και 24 του κανονισμού γίνεται επεξήγηση και ανάλυση των λόγων για τους οποίους προκρίθηκε η θέσπιση της εν λόγω ρυθμίσεως, αλλά και οι δυσκολίες που μπορούν να προκύψουν από την επιλογή της εν λόγω ρύθμισης. Αποτελούν δε οι εν λόγω σκέψεις ένα περιεκτικό οδηγό που παρέχει κριτήρια και κατευθύνσεις προκειμένου να τύχει εφαρμογής ο εν λόγω γενικός κανόνας.
Ειδικότερα στη σκέψη  (23)  ορίζεται ότι «Λαμβανομένης υπόψη της αυξανόμενης κινητικότητας των πολιτών και προκειμένου να διασφαλιστεί η ορθή απονομή της δικαιοσύνης στην Ένωση και η ύπαρξη ουσιαστικού συνδετικού στοιχείου μεταξύ της εκάστοτε κληρονομικής διαδοχής και του κράτους μέλους όπου ασκείται η διεθνής δικαιοδοσία, ο παρών κανονισμός θα πρέπει να ορίζει ως γενικό συνδετικό παράγοντα για τον προσδιορισμό τόσο της διεθνούς δικαιοδοσίας όσο και του εφαρμοστέου δικαίου τη συνήθη διαμονή του κληρονομουμένου κατά το χρόνο του θανάτου. Για να προσδιορίσει τη συνήθη διαμονή, η αρχή που επιλαμβάνεται της κληρονομικής διαδοχής θα πρέπει να προβεί σε συνολική εκτίμηση των περιστάσεων του βίου του κληρονομουμένου κατά τη διάρκεια των ετών που προηγούνται του θανάτου και κατά το χρόνο του θανάτου, λαμβάνοντας υπόψη όλα τα σχετικά πραγματικά στοιχεία, ιδίως τη διάρκεια και την κανονικότητα της παρουσίας του κληρονομουμένου στο συγκεκριμένο κράτος καθώς και τις συνθήκες και τους λόγους της παρουσίας αυτής. Η κατ’ αυτόν τον τρόπο προσδιοριζόμενη συνήθης διαμονή θα πρέπει να μαρτυρεί στενό και σταθερό δεσμό με το συγκεκριμένο κράτος, λαμβανομένων υπόψη των ειδικών στόχων του παρόντος κανονισμού. 
Πέραν των ανωτέρω κριτηρίων που θα πρέπει να ληφθούν υπόψη για τον προσδιορισμό της έννοιας της συνήθους διαμονής, στην σκέψη (24) αναγνωρίζεται ότι η συγκριμένη έννοια μπορεί να καταστεί εξαιρετικά δύσκολο να εξατομικευθεί περιγράφοντας περιπτώσεις και περιστάσεις που μπορούν να καταστήσουν περίπλοκη την εν λόγω επιλογή. Ειδικότερα στην συγκεκριμένη σκέψη αναφέρεται ότι «Σε ορισμένες περιπτώσεις, ο καθορισμός της συνήθους διαμονής του κληρονομουμένου θα μπορούσε να αποδειχθεί περίπλοκος. Τέτοια περίπτωση μπορεί να προκύψει ιδίως όταν ο κληρονομούμενος είχε μεταβεί για επαγγελματικούς ή οικονομικούς λόγους στο εξωτερικό για να ζήσει και να εργασθεί εκεί, ενίοτε για πολύ καιρό, αλλά είχε διατηρήσει στενή και σταθερή σχέση με το κράτος καταγωγής του. Στην περίπτωση αυτή, θα μπορεί να θεωρηθεί ότι ο κληρονομούμενος, ανάλογα με τις περιστάσεις, διατηρούσε ακόμα τη συνήθη διαμονή του στο κράτος καταγωγής του, στο οποίο βρισκόταν το επίκεντρο της οικογενειακής και κοινωνικής του ζωής. Μπορεί να προκύψουν άλλες πολύπλοκες περιπτώσεις κατά τις οποίες ο κληρονομούμενος ζούσε εκ περιτροπής σε περισσότερα κράτη ή ακόμη ταξίδευε από κράτος σε κράτος χωρίς μόνιμη εγκατάσταση σε κάποιο εξ αυτών. Εάν ο κληρονομούμενος ήταν υπήκοος ενός από τα κράτη αυτά ή διατηρούσε όλα τα κύρια περιουσιακά του στοιχεία σε ένα από αυτά τα κράτη, η ιθαγένεια ή ο τόπος των περιουσιακών στοιχείων θα μπορεί να αποτελέσει ειδικό παράγοντα κατά τη συνολική εκτίμηση όλων των πραγματικών περιστάσεων».
β. Η εξαίρεση από το γενικό κανόνα και οι δυνατότητες επιλογής του εφαρμοστέου δικαίου
Ωστόσο, στην επόμενη σκέψη του Κανονισμού, αναγνωρίζει ότι η επιλογή του τόπου συνήθους διαμονής του αποβιώσαντος μπορεί in concreto και ενόψει συγκεκριμένων περιστατικών να μην αποτελεί την ασφαλέστερη επιλογή για την ρύθμιση των κληρονομικών ζητημάτων του αποβιώσαντος. Ειδικότερα στην σκέψη 25 ορίζεται ότι: «Όσον αφορά τον καθορισμό του εφαρμοστέου στην κληρονομική διαδοχή δικαίου, η αρχή που έχει επιληφθεί της κληρονομικής διαδοχής μπορεί, σε εξαιρετικές περιπτώσεις, — εφόσον, π.χ., ο κληρονομούμενος είχε μεταβεί στο κράτος της συνήθους διαμονής αρκετά πρόσφατα πριν τον θάνατό του και αν από όλες τις περιστάσεις της υπόθεσης συνάγεται ότι είχε προδήλως στενότερο δεσμό με άλλο κράτος, — να καταλήξει στο συμπέρασμα ότι το εφαρμοστέο δίκαιο στην κληρονομική διαδοχή δεν θα πρέπει να είναι το δίκαιο του κράτους της συνήθους διαμονής του κληρονομουμένου αλλά μάλλον το δίκαιο του κράτους με το οποίο ο κληρονομούμενος είχε προδήλως στενότερο δεσμό. Αυτός ο προδήλως στενότερος δεσμός δεν θα πρέπει πάντως να χρησιμοποιείται ως δευτερεύων συνδετικός παράγων σε περίπτωση που ο καθορισμός της συνήθους διαμονής του κληρονομουμένου κατά το χρόνο του θανάτου αποδεικνύεται περίπλοκος»
Η ανωτέρω δε σκέψη οδήγησε στην ρύθμιση της παραγράφου 2 του άρθρου 21, που προβλέπει ακριβώς τα ανωτέρω και συγκεκριμένα ορίζει ότι : «Αν, κατ’ εξαίρεση, προκύπτει σαφώς από το σύνολο των περιστάσεων της υπόθεσης ότι, κατά το χρόνο του θανάτου, ο θανών είχε προδήλως στενότερους δεσμούς με κράτος άλλο από εκείνο του οποίου το δίκαιο θα εφαρμοζόταν δυνάμει της παραγράφου 1, το εφαρμοστέο κληρονομικό δίκαιο είναι το δίκαιο αυτού του άλλου κράτους».
Πέραν  της ανωτέρω γενικής εξαίρεσης ο νομοθέτης προέβλεψε και περιπτώσεις κατά τις οποίες ο κληρονομούμενος θα μπορεί να ρυθμίσει ο ίδιος το ζήτημα της επιλογής του δικαίου που θα εφαρμοστεί για να ρυθμιστούν τα ζητήματα της κληρονομιαίας περιουσίας του.
Ειδικότερα στο άρθρο 22 του Κανονισμού προβλέπεται ότι οι πολίτες μπορούν να επιλέξουν το δίκαιο της χώρας της οποίας έχουν την ιθαγένεια ως δίκαιο που θα πρέπει να εφαρμοστεί στην κληρονομική διαδοχή τους. Ωστόσο, η εν λόγω επιλογή θα πρέπει να γίνει ρητώς με δήλωση υπό μορφή διάταξης τελευταίας βουλήσεως ή συνάγεται από τους όρους της εν λόγω διάταξης. Το κύρος δε αυτής της διάταξης θα κριθεί επίσης από το δίκαιο που θα έχει επιλεγεί. Σημαντική δε είναι ως το εν λόγω ζήτημα και οι παράγραφοι 3, 4 και 5 του άρθρου 83 του κανονισμού στις οποίες προβλέπεται ότι « Σε περίπτωση που ο θανών είχε επιλέξει, πριν από τις 17 Αυγούστου 2015, το δίκαιο που είναι εφαρμοστέο στην κληρονομική του διαδοχή, η επιλογή αυτή είναι έγκυρη εφόσον πληροί τις προϋποθέσεις που προβλέπονται στο κεφάλαιο ΙΙΙ ή εφόσον ήταν έγκυρη κατ’ εφαρμογή των κανόνων ιδιωτικού διεθνούς δικαίου που ίσχυαν κατά το χρόνο που έγινε η επιλογή στο κράτος στο οποίο ο θανών είχε τη συνήθη διαμονή του ή σε οιοδήποτε από τα κράτη των οποίων είχε την ιθαγένεια.
3.   Η διάταξη τελευταίας βούλησης που συντάχθηκε πριν από τη 17η Αυγούστου 2015 είναι παραδεκτή και έγκυρη ως προς την ουσία της και κατά τον τύπο εφόσον πληροί τις προϋποθέσεις που προβλέπονται στο κεφάλαιο ΙΙΙ ή εφόσον ήταν παραδεκτή και έγκυρη όσον αφορά την ουσία και τον τύπο κατ’ εφαρμογή των κανόνων ιδιωτικού διεθνούς δικαίου που ίσχυαν κατά το χρόνο που συντάχθηκε η διάταξη στο κράτος στο οποίο ο θανών είχε τη συνήθη διαμονή του ή σε οιοδήποτε από τα κράτη των οποίων είχε την ιθαγένεια ή στο κράτος μέλους της αρχής που επιλαμβάνεται της κληρονομικής διαδοχής.
4.   Εάν μια διάταξη τελευταίας βούλησης συντάχθηκε πριν από τη 17η Αυγούστου 2015, σύμφωνα με το δίκαιο το οποίο ο θανών θα μπορούσε να είχε επιλέξει, δυνάμει του παρόντος κανονισμού, το δίκαιο αυτό θεωρείται ότι επελέγη ως το εφαρμοστέο στην κληρονομική διαδοχή δίκαιο».
Για τις λοιπές ρυθμίσεις του κανονισμού παρατίθεται το «Εγχειρίδιο Επεξήγησης του Κανονισμού 650/2012 σχετικά με τη διασυνοριακή κληρονομική διαδοχή» που συνέταξαν και μετέφρασαν οι εκπρόσωποι των Ευρωπαϊκών Συμβολαιογραφιών στο Ευρωπαϊκό Συμβολαιογραφικό Δίκτυο [European Notarial Network] στο οποίο αναφέρονται και πρακτικά παραδείγματα. Παρατίθεται δε και το σύνολο του κανονισμού.
Εν κατακλείδι με την θέσπιση του εν λόγω κανονισμού, προκρίθηκε η εφαρμογή ενός δικαίου από μια και μόνο αρχή σε διασυνοριακή κληρονομική διαδοχή, γεγονός που θα οδηγήσει στην αποφυγή εφαρμογής παράλληλων διαδικασιών, που είναι πιθανό να οδηγήσουν με την σειρά τους σε αντικρουόμενες δικαστικές αποφάσεις. Επίσης, διασφαλίζεται ότι οι αποφάσεις που εκδίδονται σε κράτος μέλος αναγνωρίζονται σε όλη την Ένωση χωρίς να απαιτείται ειδική διαδικασία.
Ωστόσο, ένα από τα πλέον καινοτόμα στοιχεία του κανονισμού είναι ότι καθιερώνει επίσης το ευρωπαϊκό κληρονομητήριο. Τα περί ευρωπαϊκού κληρονομητηρίου προβλέπονται στα άρθρα 62-73 του κανονισμού σε συνδυασμό με τα προβλεπόμενα στα άρθρα 4 και 5 του Κανονισμού.
Επί της ουσίας, το συγκεκριμένο έγγραφο εκδίδεται από την αρχή που επιλαμβάνεται της κληρονομικής διαδοχής μπορεί να χρησιμοποιείται από τους κληρονόμους, κληροδόχους, διαχειριστές της κληρονομίας και εκτελεστές διαθήκης, για να αποδεικνύουν την ιδιότητά τους και να ασκούν τα δικαιώματα ή τις εξουσίες τους σε άλλα κράτη μέλη. Το ευρωπαϊκό κληρονομητήριο μόλις εκδοθεί, θα αναγνωρίζεται σε όλα τα κράτη μέλη χωρίς να απαιτείται ειδική διαδικασία.
Ειδικότερα το ευρωπαϊκό κληρονομητήριο είναι:
1.   είναι ένα ενιαίο «έγγραφο», το οποίο έχει αποδεικτή ισχύ και προορίζεται να χρησιμοποιηθεί από κληρονόμους, κληροδόχους οι οποίοι έχουν άμεσα δικαιώματα στην κληρονομική διαδοχή, εκτελεστές διαθηκών και διαχειριστές της κληρονομικής διαδοχής για τη διευκόλυνση της απόδειξης της ιδιότητας, των δικαιωμάτων ή των αρμοδιοτήτων τους όχι μόνον στο κράτος που το εκδίδει, αλλά επίσης -και κυρίως- σε κράτος μέλος διαφορετικό από εκείνο στο οποίο εκδίδεται το κληρονομητήριο,
2.     κυκλοφορεί ελεύθερα και δεν απαιτείται καμία διατύπωση για την αποδοχή του στο κράτος προορισμού,
3.      καλύπτεται από τεκμήριο ακρίβειας όσον αφορά το περιεχόμενό του,
4.      είναι ένα ομοιόμορφο έντυπο, το οποίο προκύπτει από το δίκαιο της ΕΕ,
5.      δεν έχει την εμφάνιση ούτε δημόσιου εγγράφου ούτε δικαστικής απόφασης,
6.    δεν είναι ένα έγγραφο το οποίο αντικατοπτρίζει την οριστική επίλυση μιας κληρονομικής διαδοχής με διασυνοριακές συνέπειες,
7.      δεν είναι υποχρεωτικό έγγραφο,
8.   δεν αντικαθιστά ούτε τα εθνικά έγγραφα ούτε τις εθνικές διαδικασίες, παρότι μπορεί να χρησιμοποιηθεί επίσης στο έδαφος του κράτους που το εξέδωσε,
9.      δεν αποτελεί εκτελεστό τίτλο. 
Στις 9 Δεκεμβρίου 2014, η Επιτροπή εξέδωσε τον εκτελεστικό κανονισμό για τη σύνταξη των εντύπων που θα χρησιμοποιηθούν στο πλαίσιο του κανονισμού για την κληρονομική διαδοχή, μεταξύ των οποίων εμπεριέχεται και το ευρωπαϊκό κληρονομητήριο.
Ο εν λόγω κανονισμός παρατίθεται και αυτός στο σύνολό του.
Τέλος θα πρέπει να σημειωθεί ότι η Δανία, η Ιρλανδία και το Ηνωμένο Βασίλειο δεν συμμετέχουν στον κανονισμό. Ως εκ τούτου, οι διασυνοριακές διαδικασίες κληρονομικής διαδοχής τις οποίες χειρίζονται οι αρχές των εν λόγω τριών κρατών μελών θα εξακολουθούν να διέπονται από τους εθνικούς τους κανόνες.
Επισυναπτόμενα κείμενα – πηγές:

  1. Ο κανονισμός 650/2012:
  1. Ο εκτελεστικός Κανονισμός που θεσπίστηκε στις 09-12-2014:
  1. Εγχειρίδιο Επεξήγησης του Κανονισμού 650/2012 σχετικά με τη διασυνοριακή κληρονομική διαδοχή
  1. Σύνδεσμος της Πύλης e-justice στην οποία παρέχονται επιπλέον πληροφορίες για τον κανονισμό και την εφαρμογή του