Σάββατο 8 Απριλίου 2017

Η Περίληψη της Απόφασης για την ΑΕΠΙ (όπως αναρτήθηκε στο site του Διοικητικού Εφετείου Αθηνών)

Ανταγωνισμός - Κατάχρηση δεσπόζουσας θέσης οργανισμού συλλογικής διαχείρισης και προστασίας δικαιωμάτων πνευματικής ιδιοκτησίας.


ΔΕΑ 1103/2017 18ο Τριμελές
Είναι καταχρηστική κατά την έννοια του άρθρου 2 του ν.703/1977 η προμήθεια που επιβάλλεται στους δημιουργούς για την είσπραξη των ραδιοτηλεοπτικών δικαιωμάτων, στο μέτρο που υπερβαίνει το 18% επί των εισπράξεων για τα εν λόγω δικαιώματα.
Είναι καταχρηστική κατά την έννοια του άρθρου 2 του ν.703/1977 η προμήθεια που επιβάλλεται στους δημιουργούς για την είσπραξη των δικαιωμάτων ζωντανής δημόσιας εκτέλεσης και δημόσιας εκτέλεσης με μηχανικά μέσα, στο μέτρο που υπερβαίνει το 24% επί των εισπράξεων τόσο για τα δικαιώματα ζωντανής δημόσιας εκτέλεσης όσο και για τα δικαιώματα δημόσιας εκτέλεσης με μηχανικά μέσα.
Η παράλειψη του Οργανισμού  να προβαίνει σε πλήρη λογοδοσία απέναντι στα μέλη του, συνιστάμενη στην ανάλυση εσόδων και εξόδων ανά κατηγορία δικαιώματος που διαχειρίζεται και τις μεθόδους είσπραξης αυτών, συνιστά κατάχρηση της δεσπόζουσας θέσης της επιχείρησης, που εμπίπτει στην απαγόρευση του άρθρου 2 του ν.703/1977.
Η παράλειψη πρόβλεψης της συμμετοχής των δημιουργών (ή έστω εκτίμησης της γνώμης τους) κατά τη λήψη των αποφάσεων του Οργανισμού σχετικά με το αμοιβολόγιο, τον κανονισμό διανομής και την παρακράτηση και διάθεση του ποσοστού 10% επί των εισπράξεων για λογαριασμό των αλλοδαπών οργανισμών συνιστά μη εύλογο συναλλακτικό όρο που οφείλεται στην καταχρηστική εκμετάλλευση της μονοπωλιακής θέσης της επιχείρησης και εμπίπτει στην απαγόρευση του άρθρου 2 του ν. 703/ 1977.
Η μη απόδοση τόκων στους δημιουργούς για χρονικό διάστημα περίπου εννέα μηνών, δεν συνιστά μη εύλογο και συνεπώς καταχρηστικό συναλλακτικό όρο και δεν στοιχειοθετεί παράβαση του άρθρου 2 του ν. 703/1977.
Δεν στοιχειοθετεί παράβαση του άρθρου 2 του ν. 703/1977 ο συμβατικός όρος, με βάση τον οποίο η διανομή των αμοιβών για τα μηχανικά δικαιώματα των δημιουργών από τις δισκογραφικές εταιρείες, γίνεται σε έξι μήνες από τη λήξη του ημερολογιακού εξαμήνου, μέσα στο οποίο πραγματοποιήθηκε η είσπραξη.,
Η διαχείριση ως προς την είσπραξη των ραδιοτηλεοπτικών δικαιωμάτων των δημιουργών δεν συνιστά καταχρηστική συμπεριφορά και δεν στοιχειοθετεί παράβαση του άρθρου 2 του ν. 703/1977.

Η υπόθεση A.P., Garçon and Nicot v. France του ΕΔΔΑ: Η απαίτηση να υποστούν στείρωση ή αγωγή που έχει ως εξαιρετικά πιθανό αποτέλεσμα τη στείρωση, προκειμένου να τροποποιηθούν καταχωρήσεις σε πιστοποιητικά γέννησης παραβιάζει το δικαιώμα του σεβασμού της ιδιωτικής ζωής

Το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων έκρινε ότι:
α)με έξι ψήφους έναντι μίας, υπήρξε παραβίαση του άρθρου 8 (δικαίωμα σεβασμού της ιδιωτικής ζωής) της Ευρωπαϊκής Σύμβασης για τα Δικαιώματα του Ανθρώπου σε σχέση με τον 2ο και 3ο των προσφευγόντων, λόγω της υποχρέωσης να αποδείξουν την μη αναστρέψιμη φύση της αλλαγής στην εμφάνιση τους και β) κατά πλειοψηφία, ότι δεν υπήρξε παραβίαση του άρθρου 8 της Σύμβασης για τον 2ο προσφεύγοντα λόγω της υποχρέωσης να αποδείξει ότι όντως έπασχε από διαταραχή ταυτότητας φύλου και σχετικά με 1ο προσφεύγοντα λόγω της υποχρέωσης να υποβληθεί σε ιατρική εξέταση.
Η υπόθεση αφορούσε τρία τρανσέξουαλ άτομα γαλλικής υπηκοότητας που ήθελαν να αλλάξουν τις καταχωρήσεις που αφορούν το φύλο τους και τα ονόματα τους σε πιστοποιητικά γέννησης τους, και οι οποίοι δεν είχαν το δικαίωμα να ασκήσουν το εν λόγω δικαιώμα από τα δικαστήρια του εναγόμενου κράτους. 
Οι προσφεύγουσες υπέβαλαν, μεταξύ άλλων, στοιχεία ότι οι αρχές παρέβησαν το δικαίωμα στο σεβασμό της ιδιωτικής ζωής τους, δεδοεμένου ότι για την αναγνώριση της σεξουαλικής ταυτότητας έπερεπε να υποβληθούν σε χειρουργική επέμβαση, η οποία υπήρχε με γάλη πιθανότητα να οδηγεί σε στειρότητα.Το Δικαστήριο έκρινε, μεταξύ άλλων, ότι το να στηρίζεται η αναγνώριση της σεξουαλικής ταυτότητας των διαφυλικών προσώπων στην προϋπόθεση να υποβληθούν σε χειρουργική επέμβαση ή  αγωγή στερότητας. την οποία δεν επιθυμούν, οδηγεί στο γεγονός ότι για να κάνει κάποιος άσκηση του δικαιώματος για σεβασμό της ιδιωτικής ζωής θα πρέπει να παραιτηθεί από την πλήρη άσκηση του δικαιώματος στη σωματική ακεραιότητα του ατόμου.

Για περισσότερες πληροφορίες παρατίτθεται τα σχετικά links: 

Τετάρτη 5 Απριλίου 2017

ΑΠΟΠΟΙΗΣΗ ΚΛΗΡΟΝΟΜΙΑΣ ΑΠΟ ΑΝΗΛΙΚΟ

Με το ζήτημα αυτό καταπίαστηκε ο Συνήγορος του Πολίτη κατόπιν καταγγελίας μητέρας ανηλίκου, ο οποίος καίτοι είχε προβεί εντός της νόμιμης προσθεσμίας σε κατάθεση σχετικής αιτήσεως στο Αρμόδιο Ειρηνοδικείο, παρά ταύτα πριν την εκδίκαση της αίτησης, επήλθε ενηλικιώση του ανηλίκου και προέβη σε αποποίηση της κληρονομίας, με αποτέλεσμα η απόφαση που εκδόθηκε να απορριφθεί ως άνευ αντικειμένου, για τους λόγους αυτούς.

Ωστόσο η ΔΟΥ Ηλιούπολης, αρνήθηκε να δεχθεί ως νόμιμη τη συντελεσθείσα αποποίηση, η οποία έλαβε χώρα μετά την ενηλικιώση με την αιτιολογία, ότι αφού επήλθε ενηλικιώση, θα έπρεπε πρώτα να συντελεσθεί απογραφή της κληρονομιάς.

Για τους λόγους αυτούς υπήρξε προσφυγή στον Συνήγορο του Πολίτη, προκείμενου να εφαρμοστούν τα αυτονόητα, ήτοι τα όσα κατ' επανάληψη έχει διαγνώσει η νομολογία του ΣΤΕ για το εν λόγω ζήτημα, αλλά και τα όσα η ίδια η απόφαση του οικείου Ειρηνοδικείου έλαβε υπόψη και εφάρμοσε στην προκειμένη περίπτωση.

Παρατίθεται αμέσως κατωτέρω το σχετικό link από την ιστοσελίδα του Συνηγόρου του Πολίτη με αναλυτικές πληροφορίες για το εν λόγω ζήτημα: 

Τρίτη 28 Μαρτίου 2017

Ευθύνη του Διαχειριστή BLOG για ανάρτηση ανώνυμου υβριστικού σχολίου κατά το ΕΔΔΑ

Με αυτό το ζήτημα κλήθηκε να ασχοληθεί το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο Δικαιωμάτων του Ανθρώπου στο πλαίσιο της εκδίκασης μιας υπόθεσης προερχόμενης από την Σουηδία. Η υπόθεση που ως είθισται πήρε το όνομα της από τα ονόματα των διάδικων είναι η υπόθεση Pihl κατά Σουηδίας και ασχολείται με την ευθύνη που φέρει ένα BLOG όταν αναρτούνται σε αυτό υβριστικά/ρατστιστικά σχόλια, των οποίων μάλιστα ο συντάκτης παραμένει ανώνυμος.
Ειδικότερα ο αιτών τη δικαστική προστασία προσέφυγε στα Σουηδικά Δικαστήρια κατά της μη κερδοσκοπικής οργάνωσης που διαχειριζόταν το ιστολόγιο (blog) επειδή κάποιος ανώνυμος αναγνώστης, ανάρτησε στο εν λόγω ιστολόγιο υβριστικά σχόλια για ένα τρίτο πρόσωπο. Ειδικότερα, ο ανώνυμος αναγνώστης ανάρτησε ένα σχόλιο επί ανάρτησης που είχε κάνει ο διαχειριστής του ιστολογίου (δηλαδή η μικρή μη κερδοσκοπική οργάνωση). Η εν λόγω ανάρτηση ανέφερε ότι ο κος Pihl, ήταν μπλεγμένος και ανακατεμένος με ένα Ναζιστικό Κόμμα. Ο ανώνυμος χρήστης σχολίασε ότι ο εν λόγω κύριος ήταν επίσης "hash-jankie", φρασεολογία που στην ελληνική αργκό θα αποδιδόταν ως "πρεζάκιας". Το εν λόγω σχόλιο αφαιρέθηκε μετά από εννέα μέρες από την ανάρτηση του, και ειδικότερα την αμέσως επόμενη ημέρα, από την αποστολή σχετικού e-mail εκ μέρους του προσφεύγοντα στη δικαιοσύνη.  

Ο κ Pihl μήνυσε το ιστολόγιο, αιτούμενος συμβολική αποζημίωση μιας σουηδικής κορώνας για δυσφήμηση. Ισχυρίστηκε ότι η οργάνωση ήταν υπεύθυνη τόσο για την ανάρτηση, όσο και για το σχόλιο επειδή η οργάνωση είχε αποτύχει να το αφαιρέσει αμέσως. Το Επαρχιακό Δικαστήριο του Linköping απέρριψε το αίτημα θεωρώντας ότι καλύπτεται από τη νομοθεσία περί ελευθερία της έκφρασης, η οποία ενέπιπτε στην αρμοδιότητα του Επαρχιακού Δικαστηρίου της Στοκχόλμης. Μετά την εξέταση της αξίωσης σε σχέση με το ανώνυμο σχόλιο, το δικαστήριο την απέρριψε. Ωστόσο  το δικαστήριο δέχθηκε ότι το σχόλιο ήταν δυσφημιστικό, δεν διαπίστωσε όμως καμία νομική βάση επί της οποίας να στηρίζεται η ευθύνη του ιστολογίου ως προς την αποτυχία να αφαιρέσει αυτό, νωρίτερα από ό, τι είχε κάνει. Το Εφετείο επικύρωσε την απόφαση του Δικαστηρίου ολοκληρωτικά, και το Ανώτατο Δικαστήριο αρνήθηκε να χορηγήσει στον κο Pihl να προσβάλει την απόφαση.

Ο κος Pihl κατέθεσε νέα αίτηση στον Υπουργό Δικαιοσύνης της Σουηδίας, υποστηρίζοντας ότι το κράτος είχε αποτύχει στις υποχρεώσεις που υπέχει από το άρθρο 8 (Δικαίωμα στην Ιδιωτική και στην Οικογενειακή Ζωή), ώστε να θεωρηθεί η οργάνωση υπεύθυνη για το δυσφημιστικό σχόλιο εναντίον του. Η αίτηση αυτή απορρίφθηκε τον Ιούλιο του 2015

Το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο Δικαιωμάτων του Ανθρώπου σημείωσε ότι αν και το ανώνυμο σχόλιο δεν αποτελούσε ρητορική μίσους ή δεν υποκινούσε σε βία, ήταν δυσφημιστικό. Ως εκ τούτου, το είδος αυτό του λόγου υπόκειται στο προστατευτικό πεδίο του Άρθρου 8, δηλαδή του δικαιώματος σεβασμού της ιδιωτικής ζωής, βάσει του οποίου ο κάθε πολίτης θα μπορούσε να ζητήσει προστασία. Ωστόσο, υπάρχει ένα άλλο δικαίωμα που διακυβεύεται και το οποίο έρχεται σε σύγκρουση με το ανωτέρω δικαίωμα, δηλαδή το δικαίωμα στην ελευθερία της έκφρασης το οποίο προστατεύεται  με το άρθρο 10 - το οποίο δικαίωμα προστατεύει το δικαίωμα να μετάδοσης ελεύθερα πληροφοριών και σχολίων.

Αυτά τα δύο δικαιώματα αξίζουν τον ίδιο σεβασμό, και απαιτείται να εξισορροπηθούν όταν υπάρχει σύγκρουση. Ωστόσο, όταν η στάθμιση μεταξύ τους έχει αναληφθεί από τις εθνικές αρχές σύμφωνα με τα κριτήρια που ορίζονται στη νομολογία του ΕΔΔΑ, το ΕΔΔΑ θα απαιτήσει ισχυρούς λόγους και επιχειρήματα για να υποκαταστήσει την άποψή του με εκείνη των εθνικών δικαστηρίων.

Κατά την εκτίμηση αυτή στις περιπτώσεις όπου πρωταγωνιστής έχει διαδραματίσει διαμεσολαβητικό ρόλο στο διαδίκτυο, το ΕΔΔΑ έχει εντοπιστεί μια σειρά από παράγοντες τους οποίους λαμβάνει υπόψη σε τέτοιες περιπτώσεις. Αυτά είναι:
1. το περιεχόμενο των σχολίων,
2. τα μέτρα που εφαρμόζονται από τον εκδότη να αποτρέψει ή να αφαιρέσει τα δυσφημιστικά σχόλια,
3. την ευθύνη του πραγματικού συντάκτη του σχολίου ως εναλλακτική λύση για την ευθύνη του ενδιάμεσου και
4. οι συνέπειες των εσωτερικών (των εθνικών) διαδικασιών για τον εκδότη.

Όσον αφορά το περιεχόμενο του σχόλιο, η οργάνωση/διαχειριστής του ιστολογίου δεν θα μπορούσε να το αναμένει, δεδομένου ότι δεν είχε τίποτα να κάνει με το περιεχόμενο του ιστολογίου. Επιπλέον, ο σύλλογος ήταν μια μικρή μη κερδοσκοπική οργάνωση και άγνωστη στο ευρύ κοινό. Επομένως, ήταν απίθανο ότι η ιστοσελίδα του θα προσελκύσει πολλά σχόλια, ή ότι αυτό το σχόλιο θα διαβαζόταν ευρέως. 

Αναμένοντας από την οργάνωση να υποθέσει ότι ορισμένα αφιλτράριστα σχόλια θα μπορούσαν να παραβιάζουν το νόμο θα ισοδυναμούσε με την απαίτηση υπερβολικής και ανέφικτης προνοητικότητας που μπορούν να θίξουν το δικαίωμα να μεταδώσει κάποιος πληροφορίες μέσω του διαδικτύου.

Όσον αφορά τα μέτρα που έχουν ληφθεί από την οργάνωση για την πρόληψη ή την απομάκρυνση δυσφημιστικών σχολίων, το ιστολόγιο/blog είχε μια λειτουργία που γνωστοποιούσε όταν σχόλια στάλθηκαν σε αυτό. Ωστόσο, το blog δήλωσε ρητά ότι τέτοια σχόλια δεν ελέγχθηκαν πριν από τη δημοσίευσή τους και ότι σχολιαστές ήταν υπεύθυνοι για τις δικές τους δηλώσεις/σχόλια, ότι θα πρέπει να είναι ευπρεπείς στις εκφράσεις τους  και ότι θα πρέπει να υπακούουν στο νόμο. Επιπλέον, η οργάνωση αφαίρεσε το σχόλιο από το ιστολόγιο και  σχολιάστε μία ημέρα μετά την επαφή με τον κο Pihl, και δημοσίευσε μια νέα ανάρτηση με επεξήγηση για το θέμα και ζητώντας συγγνώμη. Το χρονικό διάστημα που το σχόλιο ήταν στο blog περιορίστηκε σε εννέα ημέρες. Επιπλέον, ο κ Pihl δικαιούται να ζητήσει οι μηχανές αναζήτησης να αφαιρέσουν τυχόν ίχνη του σχολίου.

Όσον αφορά την ευθύνη του αρχικού συντάκτη του σχολίου, ο κος Pihl είχε αποκτήσει τη διεύθυνση IP που χρησιμοποιήθηκε  για να για να υποβληθεί το σχόλιο, αλλά δεν διευκρίνισε αν είχε πραγματοποιήσει περαιτέρω ενέργειες για να ανακαλύψει την ταυτότητα του συγγραφέα.  

Όσον αφορά τις συνέπειες των εσωτερικών διαδικασιών, δεδομένου ότι τα εθνικά δικαστήρια είχαν απορρίψει αίτημα του κου Pihl, οι διαδικασίες δεν έχουν καμία αρνητική συνέπεια για την οργάνωση.  

Ωστόσο, το Δικαστήριο υπενθυμίζει ότι η ευθύνη για τα σχόλια τρίτων μπορεί να έχουν αρνητικές συνέπειες για το περιβάλλον της διαδικτυακής πύλης στην οποία αναρτούνται και κατ' επέκταση ανατριχιαστική επίδραση στην ελευθερία της έκφρασης μέσω του διαδικτύου.

Τέλος, στην περίπτωση του κου Pihl ελέγχθηκε η υπόθεση επί της ουσίας από δύο εθνικά δικαστήρια και τον Υπουργό Δικαιοσύνης. Ο τελευταίος είχε εξετάσει το ζήτημα υπό το πρίσμα της σύγκρουσης των δύο δικαιωμάτων - με τη βοήθεια της νομολογία του ΕΔΔΑ- και διαπίστωσε ότι δεν υπήρξε παραβίαση των δικαιωμάτων του κου Pihl.

Εν όψει των ανωτέρω, οι εθνικές αρχές ενήργησαν, αναφορικά με την απόρριψη των ισχυρισμών του κου Pihl, εντός του περιθωρίου εκτίμησης και επέτυχαν μια δίκαιη ισορροπία μεταξύ των δικαιωμάτων του κου Pihl βάσει του άρθρου 8 και του συγκρουόμενου δικαιώματος της οργάνωσης στην ελευθερία της έκφρασης σύμφωνα με το άρθρο 10.

Παρατίθεται αμέσως κατωτέρω το σχετικό link για την ιστοσελίδα του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου των Δικαιωμάτων του Ανθρώπου: 

 http://hudoc.echr.coe.int/eng-press?i=003-5650866-7156310

Πέμπτη 23 Μαρτίου 2017

Η Εξ' Αδιαθέτου Διαδοχή (Σε σχεδιάγραμμα)


Ώρες Κοινής Ησυχίας - Πώς τιμωρούνται οι παραβάτες.

Αποτέλεσμα εικόνας για be quiet

Ποίες είναι οι ώρες κοινής Ησυχίας; Πώς τιμωρούνται οι παραβάτες; Τι απαγορεύεται να πράττουμε κατά τις ώρες κοινής ησυχίας;



Σύμφωνα με τη Αστυνομική Διάταξη 3 του 1996 (ΦΕΚ 15/1996, τεύχος Β') οι ώρες μεσημβρινής και νυκτερινής ησυχίας είναι οι ακόλουθες:


Κατά τη θερινή περίοδο από 15:00 έως 17:30 και από 23:00 έως 07:00.


Κατά τη χειμερινή περίοδο από 15:30 έως 17:30 και από 22:00 έως 07:30.

Θερινή περίοδος, λογίζεται το χρονικό διάστημα από την 1 Απριλίου έως την 30 Σεπτεμβρίου.

Χειμερινή περίοδος, λογίζεται το χρονικό διάστημα, από την 1 Οκτωβρίου έως την 31 Μαρτίου.

Οι παραβάτες των διατάξεων της εν λόγω Αστυνομικής Διάταξης, διώκονται σε βαθμό πταίσματος. Προς τούτο οι πολίτες δύνανται να απευθύνονται στην Αστυνομία για βεβαίωση της παράβασης, καθώς και να υποβάλλουν Έγκληση σε βάρος των παραβατών.

Κατά τις ώρες της μεσημβρινής και νυκτερινής ησυχίας απαγορεύονται:

α. Οι εργασίες ή άλλες δραστηριότητες που δημιουργούν θόρυβο. Σε εξαιρετικές περιπτώσεις έκτακτης ανάγκης, που δεν επιδέχονται αναβολή, με ειδική αιτιολογημένη άδεια του διοικητή του οικείου Αστυνομικού Τμήματος μπορεί να επιτραπεί η εκτέλεση εργασίας, ιδίως κοινής ωφέλειας, που προκαλεί θόρυβο.


β. Η λειτουργία κάθε μουσικού οργάνου ή συσκευής ραδιοφώνου, μαγνητοφώνου ή τηλεόρασης σε υψηλή ένταση, οι φωνασκίες, οι θωρυβώδεις χοροί και κάθε άλλη θορυβώδης εκδήλωση σε κατοικίες ή άλλους ιδιωτικούς χώρους.


γ. Τα τραγούδια, οι φωνασκίες, η χρήση μουσικών οργάνων, η λειτουργία ραδιοφώνων, μαγνητοφώνων και τηλεοράσεων στους δρόμους, πλατείες και δημόσιους γενικά χώρους κατοικημένων περιοχών, καθώς και μέσα στα οχήματα μεταφοράς του κοινού.


δ. Τα θορυβώδη παίγνια σε καφενεία, σφαιριστήρια ή άλλα δημόσια κέντρα, καθώς και οι φωνασκίες και συζητήσεις σε υψηλό τόνο των θαμώνων των κέντρων αυτών.


ε. Οι θορυβώδεις συζητήσεις και διαπληκτισμοί σε σταθμούς αυτοκινήτων (λεωφορείων, ΤΑΞΙ, κ.λ.π.), η φόρτωση ή εκφόρτωση εμπορευμάτων σε ή από φορτηγά αυτοκίνητα, που δημιουργεί θόρυβο, καθώς και η θορυβώδης λειτουργία της μηχανής τροχοφόρου, το οποίο είναι σε στάση.


στ. Η χρήση σειρήνων ή άλλων ηχητικών οργάνων ή συστημάτων ασφαλείας, χωρίς να συντρέχει λόγος έκτακτης ανάγκης, καθώς και η δοκιμαστική λειτουργία αυτών. 



Δευτέρα 19 Δεκεμβρίου 2016

Σώρευση στο ίδιο δικόγραφο διεκδικητικής και αρνητικής αγωγής

Είναι παραδεκτή και νόμιμη η σώρευση στο ίδιο δικόγραφο διεκδικητικής και αρνητικής  αγωγής κυριότητας (άρθρα 1094 και 1108 Α.Κ.) ιδιώς δε, στην περίπτωση που στο επίδικο ακίνητο υπάρχουν κατασκευές και κτίσματα; 
 
Για το ζήτημα αυτό, που αποτελεί ζήτημα ιδιαζούσης σημασίας και ενδιαφέροντός, αποφάνθηκε η Ολομέλεια του Αρείου Πάγου με την υπ' αριθμ. 4/2016 Απόφαση:
«Κατά τη διάταξη του άρθρου 1108 Α.Κ., αν η κυριότητα προσβάλλεται με άλλο τρόπο εκτός από αφαίρεση ή κατακράτηση του πράγματος, ο κύριος δικαιούται να απαιτήσει από εκείνον που προσέβαλε την κυριότητα να άρει την προσβολή και να την παραλείπει στο μέλλον. Από τη διάταξη αυτή προκύπτει ότι η αρνητική αγωγή ασκείται στην περίπτωση μερικής και όχι ολικής προσβολής της κυριότητας, δηλαδή όταν ο κύριος διαταράσσεται στη νομή του που ασκεί επί του πράγματος και όχι όταν προσβάλλεται με άλλο τρόπο, όπως με την αφαίρεση ή κατακράτηση του πράγματος, οπότε προστατεύεται με τη διεκδικητική αγωγή κατ’ αυτού που κατέχει το πράγμα (άρθρο 1094 Α.Κ.). 
Διατάραξη της κυριότητας (ή συγκυριότητας) αποτελεί κάθε έμπρακτη εναντίωση στο θετικό ή αποθετικό περιεχόμενο της κυριότητας, δηλαδή όταν ο εναγόμενος ενεργεί στο πράγμα πράξεις, τις οποίες μόνο ο κύριος δικαιούται να ενεργήσει ή όταν εμποδίζει τον κύριο να ενεργήσει στο δικό του πράγμα, η δε διατάραξη αυτή έχει ως συνέπεια την μη ελεύθερη και ανενόχλητη χρησιμοποίηση, εκμετάλλευση και απόλαυση ορισμένων μόνο εξουσιών εκ της κυριότητας επί του πράγματος.
Έτσι, όπως προκύπτει, από τις διατάξεις των πιο πάνω άρθρων 1094 και 1108 ΑΚ και του άρθρου 218 ΚΠολΔ, δεν είναι επιτρεπτή η αντικειμενική σώρευση της διεκδικητικής και της αρνητικής αγωγής λόγω αντίφασης μεταξύ τους, αφού η πρώτη προϋποθέτει καθολική προσβολή της κυριότητας με στέρηση της νομής ή κατοχής, ενώ η δεύτερη προϋποθέτει μερική προσβολή, που δεν φθάνει μέχρι την ολική απώλεια της νομής. 
Συνακόλουθα προς τα ανωτέρω, αν με το αγωγικό δικόγραφο γίνεται επίκληση ολικής παράνομης κατακρατήσεως του ακινήτου εκ μέρους του εναγομένου και σωρεύεται η διεκδικητική της κυριότητας αγωγή με την αρνητική τοιαύτη, που αφορά το ίδιο ακίνητο, η τελευταία τυγχάνει μη νόμιμη. 
Περαιτέρω, η παράνομη και υπαίτια κατάληψη ξένου ακινήτου και η ανέγερση σ’ αυτό κατασκευασμάτων, που προκαλούν ζημία στον κύριο του ακινήτου, παρέχει στον τελευταίο, εκτός από τη διεκδικητική αγωγή και αγωγή αποζημιώσεως κατά τις διατάξεις των άρθρων 1099, 297, 298, 914, 932 Α.Κ. Η αποκατάσταση της περιουσιακής ζημίας, οφειλόμενη κατ’ αρχή σε χρήμα (άρθρο 297 παρ.1 Α.Κ.), μπορεί να ζητηθεί να γίνει in natura (άρθρο 297 παρ.2 Α.Κ.), δηλαδή με την υποχρέωση αποκατάστασης των πραγμάτων στην προτέρα κατάσταση, δια της κατεδαφίσεως και απομακρύνσεως των κατασκευασμάτων. 
Πότε ένα τέτοιο σωρευόμενο στη διεκδικητική αγωγή αίτημα ασκείται ως αξίωση αποζημίωσης για την αποκατάσταση της ζημίας του κυρίου ή ως περιεχόμενο της αρνητικής αγωγής και προς προστασία της κυριότητος αποτελεί εκτίμηση του δικογράφου της αγωγής». (areiospagos.gr)